Afscheid vindt ze vreselijk. Bijna twee jaar is ze nu. Ze ziet er niet tegenop, bang tevoren dat iemand weggaat is ze niet. Ze huilt pas, onstuitbaar, als het zover is. Ze is het ook zo weer kwijt, dat nare gevoel. Het lijkt op een prikje krijgen. Daar zie je niet tegenop, angst tevoren zit niet in haar aard. Het afscheid komt, dat doet pijn, je huilt en de pijn verdwijnt weer. Eigenlijk is de toekomst er niet. Zo meteen, ze kent het niet. Verdriet is verdriet nu. Verdriet van daarnet, van zo meteen, verdriet van misschien, daar hoef je niet om te huilen, want het is er niet.

…

Afscheid vindt ze vreselijkLees verder »

Langzamerhand verschuift getob naar pret. De overgang naar de pensioenstatus is gewoon een klus die volgens iedereen leuk is. Ik moet dat leuke er nog van weten te maken. Het is dus gewoon weer werk; dat maken bedoel. Werk leuk vinden is pret maken van getob. Mijn VUT-buurman had er een wekenlange tocht naar Portugal voor nodig, op zijn motor, met een tentje, in zijn eentje. Pas daarna was hij ontspannen gepensioneerd. Wat intrapsychisch voor mij enorm scheelt is appeltaarten bakken. Appeltaarten meenemen is de voorwaarde voor

…

Van tobben naar pretLees verder »

Ieder heeft zijn neurose. De mijne is uitstellen. Dit neemt groteske vormen aan nu ik met pensioen ben. Voeg daar bij het genoeglijk exploiteren van mijn slechte geheugen en u snapt de chaos in mijn leven. Lijstjes van klussen is het advies van mijn vrouw. Ze snapt het dus niet, want klussenlijstjes zijn problemen, geen oplossingen. Toch ligt er één lijstje boven, ééntje beneden die ik soms op de trap leg om “Zometeen” naar boven te nemen ter fusie met de andere. Verder drie vaste stapels paperassen op het bureau in volgorde van “Te Doen” belangrijkheid, het boodschappenlijstje beneden op tafel, mijn succesagenda in het colbert, en het telefoontje dat  piept als ik in mijn agenda moet kijken. Het helpt maar weinig. Nu ben ik een lijstje met smoezen aan het maken.

…

Uitstellen en smoezenLees verder »

Ja, ik denk dat ernstige armoe een moreel excuus is voor bedrog, liegen en oplichting. Maar dan bedoel ik met armoe gebrek aan basisbehoeften als te eten hebben, beschutting tegen kou, bescherming tegen ziekte en sterfte. Oudjes in Siberië, Roma in Roemenië, kinderen in Syrië, die armoede. Dan mag je liegen over je helemaal niet zieke moeder, stelen van wie het beter heeft, oplichten van toeristen. Deze armoede bestrijden is de basis van ontwikkelingshulp. Maar armoede bestrijden helpt niet tegen liegen, stelen en oplichten. We waren in Cuba op vakantie. Daar is voldoende voorzien in die basisbehoefte. Een kilo rijst kost 18 cent, onderwijs en gezondheidszorg is gratis, het klimaat is behaaglijk, de grond vruchtbaar. Er is geen honger, iedereen is goed gekleed. Toch belazeren ze de toeristische kluit. Dan vind ik bedelend een foto van een kind vertonen wat je helemaal niet hebt verwerpelijk gedrag. Dan vind ik de benzinepomp verzetten van 1,20 naar 1,50 $ bij een toerist regelrechte boeverij. Daarom zijn we eerder van vakantie op Cuba teruggekomen, hoe vriendelijk Cubanen ook zijn. Ik verdraag dat niet. Het is zelfs afkeer van die mensen geworden, en achterdocht. Er speelt dus iets anders.

…

Armoede niet zomaar een excuusLees verder »

Hoe plas je zonder de boel onder te sproeien? Openbare WC’s voor mannen zien er uit alsof een natte hond zich uitgeschud heeft. Spetters een meter in de rondte en omhoog. Dit is al zo sinds ik openbaar plas. Er is niets aan te doen. Thuis ligt dat anders. Er zijn oplossingen. Oplossing 1. is het regelrecht verbod staand te plassen. Veel vrouwen doen dat. De man moet zitten. Oplossing 2. is origineel, bij een man gezien die weigerde te zitten, maar ook zijn vrouw niet wilde sarren. Die had een urinoir geïnstalleerd. Oplossing 3. komt niet voor: de man maakt de WC schoon. Dat is logisch,

…

Mannen WC’sLees verder »