Maand: juni 2016

De wet omzeilen, als dat beter is

Een alleenstaande moeder van 17 jaar, met baby, dreigt uit huis gezet te worden door huurachterstand. De baby moet dan uitgeplaatst worden. Bijstand was de oplossing, maar dat mag niet bij minderjarigen, volgens de wet. De gemeente Zaanstad heeft dat toch gedaan, tegen de wet, die paar maanden huur betalen tot ze 18 werd. Winst is 40.000 €, want bij dakloosheid gaat de hele sociale machine draaien en die is duur. Bovendien hoeft de baby niet in een pleeggezin geplaatst te worden. Regels bereiken soms het omgekeerde. Nog eentje. Autokosten betalen aan iemand in de schuldsanering

bezuinigen op jeugdzorg; oplossingen

“Jeugdzorg belast met kostbare administratie”, zo staat in de krant. Die instellingen en praktijkvoerenden hebben nu contracten met vele verschillende gemeentes tegelijk, soms 100 verschillende contracten, verschillende datasets, verschillende software, verschillende deadlines, en software bugs. Een half jaar geleden heb ik dit probleem uitgewerkt, met oplossingen. Ik publiceer dit denkwerk nu maar (een aantal kent het al), omdat het nog wel een paar jaar werk zal zijn deze overwegingen te laten landen in de gemeenteraad. Ik blijf het proberen, geduldig. Doel is de verkalkte verzorgingsstaat met rechten voor mensen te veranderen in een meebewegende verzorgingsstad, met goede voorzieningen. Zekerheid wordt onzekerheid, dat ook.

De samenvatting van 3 kantjes is bedoeld voor wie zich verslikt in 20 kantjes. Jeugdzorg: sturen in vertrouwen is beter en goedkoper

Hoofdpijn en schuldgevoel

Schuldgevoel is er in soorten. Terecht schuldgevoel over iets stoms wat anders had gekund. Een onbehouwen opmerking tegen je irritante moeder bijvoorbeeld. En er is onterecht schuldgevoel, uit gewoonte. Die gewoonte is: tegenslag allereerst aan je eigen falen wijten. Het andere uiterste kent u ook. Dat zijn mensen die bij tegenslag gewoontegetrouw anderen de schuld te geven, of de regering, of hun partner. Je kunt het zien als een internaliserende tegenover een externaliserende instelling. Eigen-schuld-eerst tegenover altijd-andermans-schuld. Vermoedelijk zijn dit vaste persoonseigenschappen. Persoonlijk ben ik een internaliserend mens. Als ik weer eens een glas laat vallen ben ik boos op mezelf. Externaliserende mensen zouden boos zijn op het glas of op de kat. Het schuldgevoel bij hoofdpijn is misschien wel beide: én terecht én onterecht schuldgevoel *. Het schuldgevoel is onterecht, omdat je nu eenmaal een hoofdpijnmens bent. Daar verander je niets aan. Daar moet je je niet schuldig over voelen. Het schuldgevoel is deels terecht, als je wel erg onhandig omgaat met je hoofdpijn. Een voorbeeld. De doorholler