Maand: september 2009

Hoofdpijn en sex

U kent het flauwe grapje. Zij legt een aspirientje op het nachtkastje van haar partner ten teken dat de gebruikelijke smoes “Schat, nu niet. Ik heb hoofdpijn” niet geaccepteerd wordt. Andersom kan ook, hoofdpijn van sex.

Maartje, geb 25 september 2009

Lieve Maartje,

Je bent vandaag, 25 september 2009, langs de keizerlijke weg geboren. Makkelijk hè! Even oefenen met ademen, beetje brullen dat je er bent en klaar is Maartje. Je was ook mooi om te zien, pal na de geboorte. Heel anders dan de vervormde hoofden van gewone baby’s. Die moeten nogal worstelen om geboren te worden, langs de gewone route. Ik zal je de details besparen.

Bloem, geb. 18 juni 2008

Dag Bloem!

Je bent vorige week geboren. Je kreeg je naam, Bloem. We zijn blij dat je er bent. Ik kom even een praatje maken, meer voor mezelf. Want veel snap je er nog niet van. Ik vermoed wel dat dit komt, je ouders kennende. Ik wilde even bijpraten over de gedachtewereld. Gedachten zijn dingen die in je hoofd gebeuren, zomaar. Nu is dat nog ‘Heb honger, even huilen en waar is die borst’. Maar over een tijdje wordt dat wat gedetailleerder. Een nieuw mens als jij heeft daar wat voorlichting over nodig. Wat moet je met je eigen gedachten? Want daar gaat het om. Zijn ze vluchtig of bestendig?

N geb. 25 juli 2008 schrijft terug

Lieve Nico,

 

Bedankt voor de mooie lange brief! Ik kon hem natuurlijk nog niet lezen (ik ben pas 3 weken oud), maar ik snapte wel dat ik het niet aan mijn ouders moest vragen. Ik heb hem voor laten lezen door mijn tante J. Maar die moest steeds zo lachen dat ik waarschijnlijk niet alle belangrijke punten te horen heb gekregen…

Ondertussen gaat het best goed hier, hoor. Ik heb darmkrampjes en daarmee krijg ik mijn ouders zover om mij op twee armen door het huis te dragen. Als beloning ga ik dan heel ontspannen hangen, met armen en benen naar beneden (net een luiaard, maar dan andersom).

N geb. 25 juli 2008

beste N, 

Ik ben blij dat je er bent. Het is prachtig hier, een leven lang. Je gaat het allemaal beleven.

Maar ik moet je wel wat vertellen. Je hebt wat instructie nodig als kind in een doktersgezin. Dat is echt een handicap. Leven in een doktersgezin is een risicofactor voor zo’n beetje alle pech die een kind mee kan maken.

L geb. mei 2008

Lieve L,

 

Ik moet je even bijpraten over eten. Eten is erg gemakkelijk. Veel hoef je niet te doen om er een plezierige etenstijd van te maken. De komende tijd hoef je maar je mond open te doen, hongerig te kijken of iets vertederends baby-achtigs te doen, zoals met een glimlach met je handen in de lucht te graaien. Is genoeg, je krijgt eten. Later moet je er bij zitten, nog later lang zitten aan tafel. Het is soms even afzien, maar het resultaat is er naar. Er is altijd eten, zomaar, staat altijd op tafel als je trek hebt, van nu af aan tot aan je 25ste.

Wel is er enige arbeid nodig, wat rituelen waardoor je altijd krijgt wat je hebben wilt: op tijd eten, dat wat je lekker vindt, en vooral voldoende eten.

K geb. febr 2004

Beste K,

 

Welkom op de wereld. Het wordt leuk, dat is zeker, maar daar is wel enige inspanning voor nodig. Maar eerst de visie, dan de missie. Dit is de visie: Het doel van het leven is 18 jaar worden. Eenvoudig toch? De missie is de operationalisatie daarvan, dus dat is ook logisch. Het betekent dat je steeds vooruit moet kijken, steeds volwassenen een stapje voor moet zijn, want reken maar dat ze je steeds kleiner zullen inschatten dan je feitelijk bent.

T geb. 3 dec 2003

Beste T,

We zijn blij dat je er bent. Het is buitengewoon leuk hier. Geniet er maar van. Het is voor jou misschien iets kouder dan voor 3 december, maar dat went.

Wel moet je even voorgelicht worden over moeders. De meeste omgangsvormen met mensen zul je zelf wel ontdekken. Maar moeders, dat is een apart slag mensen. Daarom krijg je wat aanwijzingen voor de omgang met moeders.

Moeders hebben altijd gelijk, dat is duidelijk. Ik heb het over alle moeders, die van jou en die van je vriendjes en vriendinnetjes. De kunst is te zorgen dat ze niet altijd gelijk krijgen, want dan heb je geen leven. Daarvoor zijn een aantal methoden beschikbaar.

B geboren 14 november 2003

Beste B.

 

Even onderons. Je hebt een belangrijke taak gekregen in het leven van je ouders. Zij denken dat het andersom is. Laat ze die illusie maar even, want het volgende is ze niet uit te leggen.

Kijk, tot nu toe waren ze of vreselijk hard aan het werk als een kip zonder kop, of ze genoten zogenaamd van het leven met hun vakanties, de nieuwe koffiezetmachine en hun CD-speler in die auto van ze. Het was allemaal even doelloos, maar gaf hen wel een gevoel van vrijheid. Vrijheid is gewoon een fase in het leven. Het is het hedonisme van de oudere adolescent. Daar moeten ze doorheen, dat stopt een keer en dan wordt je echt volwassen. In de volwassenheid gaat het om verantwoording nemen voor een ander, vooruitzien, sparen, geduld, rechten & plichten afwegen, samen genieten, zorgzaamheid, nu ja, al die aspecten van het leven die jij en ik wel kennen, maar je ouders nog niet.

Begrip

Mensen met veel klachten zonder verklaring reageren daarop verschillend. Er zijn stille ploeteraars, er zijn demonstratieve lijders. Er zijn ook wanhopig zoekenden. Die willen een mooie diagnose. De klachten moeten medisch afgezegend worden, het liefst in het latijn. Ze gaan op zoek. Dat kan jaren duren, maar uiteindelijk vindt iedereen zijn diagnose, desnoods van een natuurgenezer in Almere-Buiten. Maar het gaat ze niet om de diagnose. Ze willen erkenning voor hun lijden, en troost. ‘De dokters snappen niet hoe erg het is!’ Meestal gooi ik er dan nog een schepje begrip bovenop.