Pijn dien je te vermijden. Dat leren we kleine kinderen door te waarschuwen voor hete pannen en brandende kaarsen. Maar peuters zijn niet zo gevoelig voor verstandige waarschuwingen. Ze zijn eigenwijs, net als puppies. Die willen het ook zelf ontdekken. Kinderen en puppies leren het door toch voorzichtig met die vinger (kinderen) of die neus (puppy) vlak bij de kaarsvlam te komen.
…
Hoofdpijn houdt soms een boodschap over jezelf in, soms niet. Meestal niet eigenlijk.
Neem nu clusterhoofdpijn. Deze pijn komt zonder aanleiding. Elke nacht heb je hevige korte pijnaanvallen, maandenlang, tot de hoofdpijn plotseling weg is. Clusterhoofdpijn gaat zijn eigen gang. Daar zit geen psychologie bij. Clusterpatiënten hoeven zich niet af te vragen wat ze verkeerd doen, ze hebben geen invloed op hun pijn. Ze moeten alleen oppassen dat ze niet wanhopig worden.
…
Pijn met betekenis en zonder Read More »
Migraine is één van de hoofdpijnsoorten. Migraine heeft één nadeel: het doet erg pijn en je bent er erg ziek van. Migraine heeft ook één voordeel: het gaat weer over na een dag, soms twee, en een enkele keer drie dagen.
Suzan van 20 jaar heeft dat voordeel niet.
…
Herinner je je pijn, eerdere pijn? Of heeft pijn zelf een geheugen? Het lijkt op het laatste. En de pijndrempel bestaat ook, is meetbaar in het laboratorium, althans bij proefdieren.
Begin deze maand was er een internationaal hoofdpijn congres, over de structuur van pijn. Geen psycholoog gezien dat weekend, alleen maar hoofdpijndokters, onder elkaar. Chronisch pijn is biochemie, neuro-electronica, en oplichtende kleuren op een PET-scan van de hersenen.
…
Pijn heeft een geheugen Read More »
Dagelijkse hoofdpijn, dat heeft hij. We zetten op een rijtje wat hij heeft gedaan om er van af te komen, de afgelopen 18 jaar. Dat is een hele lijst: pijnstillers van de drogist, de dure Vogel potjes, homeopathische druppeltjes. En de natuurarts, de acupuncturist, de halfedelsteen, het nieuwe bed, vroeg naar bed.
…
Oorpijn kan bij vliegen voorkomen. Ik bedoel oorpijn bij mensen die vliegen. Dit komt door het luchtdrukverschil bij stijgen en dalen, tenminste, als het binnenoor niet goed geventileerd wordt, door een verstopte buis van Eustachius. Dat flinterdunne buisje loopt van het middenoor naar achter in de keel. Als dit niet goed werkt ontstaat er drukverschil tussen het middenoor en buitenlucht, de luchtdruk in de vliegtuigcabine. Het trommelvlies wordt naar binnengezogen en dat doet pijn. Soms kun je dit alsnog oplossen door druk op je oren te zetten door te persen met mond en neus dichtgeknepen.
…
Zonder plan vlindert ze van de ene hoofdpijnbehandeling naar de andere therapeut. Ze heeft ze allemaal gehad, jaren lang, ten koste van duizenden euro’s, zonder enig effect. De homeopaat met haar druppels, de chiroprakter en ook de osteopaat, want die kraakt anders. En de bindweefselmasseur met dat dure bindweefselrolapparaat, de elektrische nekspierdrukker die met Shiatsu-kracht uw pijn wegdrukt, zolang het ding in je nek drukt tenminste.
…
Vertel het alstublieft niet verder, het is een beetje een doktersgeheim, maar er zijn hartinfarcten zonder pijn op de borst. Zo is er ook een pigmentcelkanker zonder zwarte pigmentcellen, het amelanotisch melanoom. Er is bloedkanker zonder teveel bloedcellen, de aleukemische leukemie. En denk aan de migraine zonder hoofdpijn of aan de maagperforatie zonder pijn. Allemaal gaat het om diagnosen waarbij het kernsymptoom ontbreekt, steeds zeldzame uitzonderingen op het ziektebeeld.
…
Ze zeggen dat teveel antibiotica gebruiken mensen ongevoelig maakt voor antibiotica. Dit is niet helemaal waar. Het maakt bacteriën ongevoelig voor antibiotica. Ze worden resistent. Die bacteriën huizen in ons. Maar trouwe gasten zijn het niet. Ze reizen wat rond tussen mensen die hoesten, knuffelen, poepen en handen schudden.
Als we teveel antibiotica voorschrijven, dan kunnen bacteriën veranderen. Ze vergroten dan hun weerstand tegen antibiotica. Dat is goed voor bacteriën, ze leven langer. Ze kunnen nog vaker op reis, naar een ander mens.
…
Bep was oud, 92 jaar. Ik was betrekkelijk jong, 47 jaar. Toen we elkaar leerden kennen, zo’n 20 jaar geleden, was zij de 70-jarige patiënt met weinig gezondheidsproblemen. Ik was de jonge dokter die 70 jaar onnoemelijk oud vond. We woonden in hetzelfde hofje. Zij was dus ook de oude buurvrouw die altijd zwaaide en tuk was op een praatje. Dat deed ze met veel buren.
Naarmate ze ouder werd was er meer te doen voor de dokter. Ze had wat artrosepijnen hier en daar, wat vocht in de benen, en later atriumfibrilleren tegen hartfalen aan. Maar erg was dat allemaal niet. Er zijn ergere ziektes dan ik heb, zei ze. Ze vond dat ze tevreden moest zijn en dat was ze ook.
…