U wilt gelijke kansen voor iedereen, want ieder talent, iedere inzet moet gelijke mogelijkheden hebben om toe te treden tot de elite. Gelijke kansen om ongelijk te worden. Deze paradox ontstond eind 18e eeuw, bij De Verlichting. Toen werd het gelijkheidsideaal omarmd. Pas toen ontstond er een eliteprobleem. Een elite was niet meer vanzelfsprekend. De Franse Revolutie daarna was direct een bloedige strijd tussen elites, namelijk de adel, de clerus en de revolutionaire populisten van toen. Waarom liep dat uit de hand? Ik denk omdat de elite samenviel met machthebbers. Dat leidt tot rampen. Laten we elitevorming daarom beperken tot de elite met gezag. Binnen mijn vorige vak, de huisartsgeneeskunde, is er een gezagselite, zo'n honderd op de 10.000 huisartsen. Ze werken bij de beroepsorganisatie, universiteiten en redacties. Deze intellectuele leiders hebben hun positie verworven, niet gekregen. Ik behoorde een tijdje tot die elite, met verve, en met trots, om de vakuitoefening te verbeteren. Elk vak heeft zijn elite, de politiek ook. ‘Leiders’ heten ze daar. Die leiders overtuigen medepolitici in achterkamertjes van hun standpunten. Daarna moeten ze dit in het openbaar

Kiezers zijn niet de baas. Kiezers kiezen welke volksvertegenwoordigers de bazen voor de komende vier jaar kiezen. Kiezers kiezen dus een vierjarige elite die het voor het zeggen heeft. Die elite kiest haar eigen boven-elite, de bestuurders. Dat kan moeilijk anders met 200.000 inwoners. Maar het schept wel verwarring, verkeerde verwachtingen eigenlijk over wie het voor het zeggen moet hebben in onze democratie. Op die verwachting, op die illusie, is een politieke stroming gebaseerd. De politieke maatjes SP en PVV zijn hierin consequent. Elite is fout. Kiezers hebben altijd gelijk, vinden zij. Dat ze respectievelijk maar 10% en 25% van geheel verschillende kiezers vertegenwoordigen is voor hen een detail. Bovendien hebben ze de wonderlijke gave de opvatting van hun kiezers te kennen als ze twee marktkooplui en de buurman gesproken hebben. Deze anti-elitaire opvatting botst met het volksvertegenwoordigen met vierjarig mandaat, zonder last of ruggespraak. Ik behoor dus tot een elite en ben daar trots op. Kiezers krijgen van mij hun vet als ik het niet met ze eens ben. "Je zeurt, want ..." mail ik dan aan iemand die klaagde over overlast van een sloopbezigheid. Dat nam hij me overigens niet kwalijk. Ieder zijn mening, vonden we beide. Of ik mail "Dank je voor je verhaal. Ik duik er in". Ik beslis zelf wat ik doe, niet mijn kiezers. Ik ben gekozen voor mijn gelijk, niet voor andermans gelijk. In mijn kroegje zeg ik 'Wees blij dat

Tientallen procenten bezuinigen op de Jeugdzorg lukt niet zonder oorlog. Het probleem is zo'n 30 jaar oud, in de hele zorg trouwens. Wat niet werkt is jaarbudgetten zonder harde voorwaarden. Dat bleek wel toen de psychiatrische praktijk Max Ernst zich zo nogal onmaatschappelijk gedroeg door in mei 2015 zijn deuren te sluiten. Collega Bosman deed datzelfde in september 2016. Want hun jaarbudget was op. Dat lieten ze merken in de krant, doelbewust. Wat ook niet werkt is sturen op de inhoud, de ene diagnose of verrichting wel vergoeden en de andere niet (volwassen GGZ, ziekenhuiszorg, tandartsen, GZ-psychologen). Wat wel werkt is nogal radicaal namelijk

Zo'n vreemde begrotingsbespreking heb ik in 14 jaar niet meegemaakt,  nu de spaarpotten van de gemeente leeg raken. De hele raad is aan het schrappen in de begroting, veel meer dan de wethouder van Financiën. Normaal gesproken is dat andersom. Normaal gesproken krijgt het college van burgemeester en wethouders de schuld van alle schulden en willen raadsleden geld uitgeven. Nu niet. Elke fractie van coalitie tot oppositie ziet wel ergens luxe uitgaven. Weg er mee, stop het in de spaarpotten, zo luiden vele moties en amendementen. Al die voorstellen worden door het college afgeraden. Hoe durven ze, bij een bankschuld van 700 miljoen! Blijkbaar willen de wethouders onderling geen ruzie. Ze gunnen elkaar

Ik hou niet van verkiezingen. Verkiezingen is een beetje vreemd circus. Het gaat over beeldvorming en beloftes. Het zou over ideeën moeten gaan, en over wat je bereikt hebt. Doorwrochte betogen met ingezonden brieven in de krant, dat zou het moeten wezen. Maar het blijft bij krantenkopteksten en Facebook leut. Laten we het maar afschaffen, die verkiezingen en de gemeenteraad. Wat dan? Als we niets doen draait de machinekamer van de gemeente gewoon door. De ambtenaren regelen het dan zoals ze dat altijd al doen. Dat gaat veel makkelijker zonder gemeenteraad. Het kan ook met loting, zoals ze dat in Athene deden 350 jaar voor Christus. Iedereen was een keer aan de beurt als raadslid. Zij wezen met loting aan wie burgemeester werd, of wethouder van oorlog, van financiën, van armenzorg. We kunnen ook software bouwen die beslissingen neemt. Een keer per jaar houden we een opiniepeiling naar de lijst voorkeuren van mensen, het éne belangrijker dan het andere. De computer verwerkt dat, waarmee de software afgewogen keuzes maakt, volautomatisch. Genoeg manieren dus om het zonder gemeenteraad te redden. Laat ambtenaren het maar regelen, of kies raadsleden met loting, of laat de computer verstandige keuzes maken. Oh ja, er is nog een mooi model. Mark Rutte

Eerst was er vergunningsplicht voor straatmuzikanten, om bedelaars te kunnen wegsturen. Gewone straatmuzikanten moesten daarom leges en KvK-inschrijving betalen. Er is een stuiptrekkend reglement met boetes. Eén artikel meldt dat de ambtenaar de muziek leuk moet vinden. Na lang aandringen van een straat­muzikant en mij is straatmuziek nu meldingplichtig geworden. Een mailtje dat hij op de Markt gaat spelen en klaar. Toch gaat dat steeds mis. Die arme handhavers op straat zijn niet bijgepraat over de nieuwe afspraken. De stadhuiscollega’s ook niet. Die hebben stiekem een meldingsformulier ontworpen. Ik mailde de straatmuzikant:

Beste straatmuzikant,

Het formulier voor melding Klein Evenement gewoon negeren. Je mailt de gemeente wanneer je waar gaat spelen. Zo was het toch afgesproken? Wel je paspoort meenemen, voor als je met valse honden en traangas van de Grote Markt afgejaagd wordt. Illegaal de cel in is slordig.

De één zal weinig sociale huurwoningen in de stad een schandaal vinden, de ander heeft liever een stad met weinig huurwoningen. Dat zijn verschillen in maatschappij opvatting; politiek dus. Erger vond ik de toename van het aantal urgenten van allerlei soort, inclusief vluchtelingen, immigranten dus. Daarom heb ik ooit voorgesteld  maximaal 30% urgenten en zo. Dan blijft er tenminste 70% over voor gewone huurwoningzoekenden, voor Almeerse jongeren bijvoorbeeld. De raad was dat met me eens. Toch liep dat uit de hand. Het werden er meer dan 30%. Daar kwamen toenemende aantallen immigranten bij

Een alleenstaande moeder van 17 jaar, met baby, dreigt uit huis gezet te worden door huurachterstand. De baby moet dan uitgeplaatst worden. Bijstand was de oplossing, maar dat mag niet bij minderjarigen, volgens de wet. De gemeente Zaanstad heeft dat toch gedaan, tegen de wet, die paar maanden huur betalen tot ze 18 werd. Winst is 40.000 €, want bij dakloosheid gaat de hele sociale machine draaien en die is duur. Bovendien hoeft de baby niet in een pleeggezin geplaatst te worden. Regels bereiken soms het omgekeerde. Nog eentje. Autokosten betalen aan iemand in de schuldsanering

"Jeugdzorg belast met kostbare administratie", zo staat in de krant. Die instellingen en praktijkvoerenden hebben nu contracten met vele verschillende gemeentes tegelijk, soms 100 verschillende contracten, verschillende datasets, verschillende software, verschillende deadlines, en software bugs. Een half jaar geleden heb ik dit probleem uitgewerkt, met oplossingen. Ik publiceer dit denkwerk nu maar (een aantal kent het al), omdat het nog wel een paar jaar werk zal zijn deze overwegingen te laten landen in de gemeenteraad. Ik blijf het proberen, geduldig. Doel is de verkalkte verzorgingsstaat met rechten voor mensen te veranderen in een meebewegende verzorgingsstad, met goede voorzieningen. Zekerheid wordt onzekerheid, dat ook.

De samenvatting van 3 kantjes is bedoeld voor wie zich verslikt in 20 kantjes. Jeugdzorg: sturen in vertrouwen is beter en goedkoper

Nico Machiavelli schreef dat een vorst beter door de bevolking gesteund kon worden dan door de adel *. Het volk is met meer, dus dat wint. En adel en het volk staan elkaar toch maar naar het leven. Dan is een absolute monarchie handig. Praktisch mens, die Machiavelli. De adel van toen kun je vergelijken met de bestuurlijke elite van nu. Dat voortdurende gedoe tussen Tweede Kamer, de bestuurlijke elite, en de bevolking vraagt om een oplossing. Referenda helpen niet, een absolute monarchie wel. Laten we het eens proberen, alle macht bij Willem Alexander. Maar hij mag geen dictator worden. De kenmerken van dictators zijn: klein van stuk en vechtersbazen op het schoolplein. Ze adoreren hun moeder en omgekeerd, op een nogal ziekelijke manier. Hun vader is een mishandelende vader of vroeg verdwenen. Als kind zijn ze slim met een uitstekend geheugen en veel zelfvertrouwen. Het zijn allemaal boekenwurmen. ** Willem Alexander voldoet niet aan dit profiel. Erdogan

Koning Midas van Phrygië had een sater gered. Daarvoor kreeg hij een beloning van de manager van de saters, wijngod Dionysos. Alles wat hij aanraakte veranderde in goud. Dat leek een aantrekkelijk cadeau. Net zo dachten sommige politici dat marktwerking met concurrentie en keuzevrijheid in de thuiszorg fantastisch zou werken. Meer winst en betere zorg zou het resultaat zijn. Veel winst klopte. De tarieven daalden en een fatsoenlijk dienstverband werd onzekere armoe voor ZZP-ers. Maar de kwaliteit van de zorg werd vaak slechter. Zelf kiezen en zo concurreren hielp niet, want mensen hadden geen idee wat kwaliteit was. Huisartsen wel. Regelmatig was de zorg slechter, bij kleine beunhaasjes met een verpleegkundig diploma. Alleen maar uurtjes harken, en je zwartbetaalde neef bij dat sterfbed zetten. Niemand controleerde dat. Want de financier, de gemeente nu, kan onmogelijk de kwaliteit controleren van honderden zorgaanbieders. Koning Midas kwam er ook achter dat zijn kwaliteit van leven beroerd werd. Want zijn voedsel en zijn kind veranderden ook in goud. Hoe dan wel? Neem het goede van beide, van keuzevrijheid en van kwaliteits­eisen. Het goede

Het wettelijk beschermen van huurders leidt tot onrechtvaardige wachtlijsten voor sociale huur. Dat komt door Scheefwonen. Woningen zijn er genoeg. De verdeling deugt niet. Scheefwoners die passend zouden willen wonen benadelen zichzelf, bij de huidige rechtsregels. Dus blijven ze zitten. Gereguleerde woningruil is een oplossing. Met dwang? Ja, via de fiscus bijvoorbeeld.
Even de cijfers. Sociale huurwoningen worden gesubsidieerd bij de bouw met een lage grondprijs. Vervolgens is er huursubsidie voor lage inkomens; € 4 miljard per jaar kost die huursubsidie. Zeker, dit is minder dan de 10 miljard voor de aftrek van hypotheekrente. maar moraal is geen rekensom. Goedkoop Scheefwonen is meer gaan verdienen dan modaal (20% in Flevoland). Die zouden moeten verhuizen naar de vrije sector, maar doen dat niet. Bij Duur Scheefwonen is het inkomen te laag voor de hoge huur en dus is veel huursubsidie nodig (15 %). Die zouden moeten verhuizen naar een goedkopere woning. Ook die blijven zitten. In het rapport hierover ontbreekt Groot Scheefwonen. Dit zijn alleenstaanden in een vijfkamer woning,

U zult moeten kiezen tussen recht hebben op zorg en goed dijkonderhoud om droge voeten te houden. U kunt niet beide hebben. Reken maar uit. In vijftien jaar zijn de zorgkosten verdubbeld. Dat kan niet doorgaan. Wanhopig beperken zorgverzekeraars en gemeenten de budgetten, maar dat werkt niet. Dat is logisch, want als iedereen recht heeft op elke zorg, dan is het geld gauw op. Recht hebben op zorg én een maximum zorgbudget gaan niet samen. Vraag en aanbod stijgen namelijk altijd sneller dan je zorgwetten kunt schrijven. Bovendien is de taakverdeling een beetje gek. Nu bepalen juristen de financiën, politici de uitvoering van de zorg en zorgverleners zijn druk met juridische procedures. Dat klopt toch niet? Laten we het individuele recht op zorg maar schrappen. We maken daarvan

Asielzoekers zijn profiteurs - PVV - of asielzoekers zijn oorlogsslachtoffers - de rest van de Almeerse gemeenteraad. Voorlopig zijn dit de twee kampen. De hitte van dit morele gevecht schroeit elk ander standpunt dicht. Toch denk ik dat beide kampen een punt hebben, maar geen oplossing. Ik denk ook dat het om een andere moraal gaat. Ik probeer het maar, dat andere standpunt. We zullen toch verder moeten.  De helft van de vluchtelingen zijn Syriërs, die maar ten dele uit het oorlogsgebied komen. 20 % zijn jongemannen uit Eritrea, dat straatarme land waar dienstplicht slavenarbeid betekent. * Die vluchtelingen zouden naar Bulgarije, Algerije of Chili kunnen gaan, maar doen dat niet. Deels zijn het dus gelukszoekers, deels oorlogsslachtoffers. De PVV en de SP hebben beide een beetje gelijk. De PVV doet dat hetzerig.

De Balkenende norm is het maximum salaris voor (semi)overheid als de gemeente, zorginstellingen en onderwijs: 178.000 € bruto, alles erin. Soms is het besturen van een grote organisatie moeilijk, vergt het lange dagen, is de verantwoordelijkheid groot, met een groter sneuvelrisico. Maar onwaarschijnlijk moeilijk of zwaar is besturen niet. Het is een vak. Dat kun je leren. Amateurs zonder enige opleiding met weinig talent en weinig ervaring kunnen gewoon wethouder of minister worden. Dit lost zich op met een paar extra ambtenaren erbij. Een bestuurder hoeft niet perse erg intelligent en vakkundig te zijn. Sociale handigheid en leerbaarheid is wel nodig. Bescheidenheid is prettig. Zelfs een kreuk is geen bezwaar.

Ontevredenheid

Politici zijn altijd ontevreden. Een tevreden politieke kaste levert een vreselijk model op. Ze verschillen van mening, de kern van politiek, ook over hoe hun werk beter kan. 'Beter' betekent hier 'Zelf meer bereiken, ten koste van andermans standpunt'.  Er is een stroming die het beter wil doen, anderen willen het anders doen. Meestal willen die laatsten meer invloed van inwoners op bestuursbesluiten. 

‘De terugkeer van het algemeen belang’, geschreven door Roel Kuiper *, verhaalt over de drama’s die de privatiseringsgolf (vanaf 1982) ons bezorgd heeft. Ondertussen is de publieke infrastructuur een sloopwijk geworden (PTT, NS, woningcorporaties). Kuiper leidde de onderzoekscommissie van de Eerste Kamer hierover (2012). De Tweede Kamer onderzoekt nu het gedrocht dat ontstaan is door de verzelfstandiging van de woningcorporaties. In 2002 publiceerde ik een dergelijk betoog over Quango’s (QuasiAutonome NonGovernementele Organisatie). De overeenkomst met het boek van Roel Kuiper is opvallend. http://nicovanduijn.nl/portal/index.php/dokteren-2/173-quangos . De aanleiding in 2000 was Omniworld, een nieuwe prof-voetbalclub die op kosten van de gemeente een voetbalstadion wilde bouwen. Daartoe richtten we de lokale politieke partij Leefbaar Almere op, wonnen de verkiezingen en konden op het nippertje deze Quango ontmantelen. De Floriade in 2022 wordt ook een Quango

Ziekte door eigen schuld of door toeval maakt voor de geneeskunde niet uit. We helpen de roekeloze skiër, we helpen de alcoholist. Geen inkomen, geen eten door eigen aandeel of pech, het maakt voor de Bijstand en de Voedselbank niet uit. Roekeloos geld uitgeven, domme keuzes maken, we zorgen toch dat iemand medische zorg krijgt en niet verhongert. Er zijn uitzonderingen te bedenken, maar het principe is helder. Gelukkig maar, want ik zou niet weten hoe we eigen aandeel, aanleg en pech zouden moeten vaststellen. We zijn er blij mee, met deze sociale vangnetten. En dakloosheid dan? Ik denk dat de urgentiecommissie voor toewijzing van huurwoningen ook kijkt naar de ernst en de hulpeloosheid, niet naar eigen schuld. Een jong ouderstel met kind trekt in bij opa en oma die nog drie grote kinderen in huis hebben. Voor een flink deel hebben ze het er zelf naar gemaakt, met schulden, ruzies maken, opleiding afbreken en hulp weigeren. Acht mensen in een kleine woning is acuut ernstig en dus krijgen ze urgent een woning toegewezen. Een ander verhaal. Na scheiding ..

(vervolg op 'Erik heeft Downsyndroom')

 Waarom vinden we stiekem dat er teveel geld uitgegeven wordt aan mensen met een gebrek? Dat komt omdat de AWBZ-wet geen ‘eigen schuld’ kent, want die wet gaat van het schuldloze gebrek uit. Onder ons praten we wel zo, in het openbaar niet. Voor iemand met een gebrek die het er zelf naar gemaakt heeft hebben mensen in mijn kroeg geen gemeenschapsgeld over. Voor wie zijn gebrek is overkomen hebben ze wel geld over. Voor mijn broer Erik met Down betalen ze graag belasting, voor de verslaafde niet. Maar het is ingewikkelder dan eigen schuld of niet. Het gaat om drie manieren van beoordelen.

Onze jongste broer heeft Down. Binnenkort wordt hij zijn huis uitgezet wegens de kwaliteit – ga ik uit leggen - en wegens bezuinigingen. Eerst over Erik: het is een stevige vent geworden, opgegroeid met 4 broers en een lieve zus. Wij lieten hem wel eens barsten, want zo snel was hij niet. Maar zijn zus liet hem nooit barsten. Daarom is hij gehard en liefdevol opgegroeid. Gespaard werd hij niet, gerespecteerd wel. Erik mocht alles proberen wat wij uitspookten. Bomen klimmen is nooit wat geworden, maar met onder water zwemmen won hij. Daarom was hij later met waterpolo niet stuk te krijgen. Hij zwom gewoon door, onder water.

Vanaf zijn 25ste woont hij in een groepshuis, met een vaste vriendin, vrienden, werk, zwemclub, muziekclub, OV-kaart en pinpas. Het is even organiseren met brengen en ophalen, maar hij kan treinreizen. “Wist je waar je er uit moest?” Vroeg ik bij het ophalen op het station? “Ja, Almere! ” Hij had de hele rit, een uurlang, naar het beeldscherm in de trein zitten kijken tot het woord Almere verscheen. Dat was hem verteld en dan doet hij dat. Simpel. Nu over kwaliteit.

Inleiding

De voorstellen voor de inrichting van de WMO komen er aan, de Jeugdzorg komt met zijn 30 miljoen budget naar de gemeente toe. Re-integratie naar werk lijkt nog niet op orde. Veiligheid kampt met beperkte middelen. Indiceren van personen voor een voorziening heeft flinke nadelige effecten. Daar zouden we van af willen zonder de controle kwijt te raken, zonder mensen te kort te doen. En ondertussen wordt overal bezuinigd.

Onder al deze onderwerpen ligt een thema voor de raad: Hoe kunnen we op inhoud, effect en politieke opvattingen sturen op dit enorme aantal voorzieningen.

Er ligt dus een probleem met sturing door de overheid. De sturingsmethoden van al die voorzieningen verschillen enorm, de effecten zijn vaak onbekend. Al die voorzieningen zouden politiek en bestuurlijk stuurbaar moeten zijn, en bijstuurbaar. Dit betekent dat de methoden om te sturen ook bijstuurbaar zouden moeten zijn als een methode niet werkt. Dit in plaats van de sturingsmethoden van de provincie over te nemen, of op historische gronden het zo te laten qua financiering, doel en resultaat van al die instellingen voor maatschappelijke voorzieningen. Er is niet één methode van sturing. Er is geen eeuwiggeldend managementsmodel.

Daarom is deze notitie geschreven, om mogelijkheden voor sturing te schetsen. Er is veel mogelijk. Bovendien, wie betaalt bepaalt.

 

We hebben langzamerhand enige ervaring opgedaan met de volksvertegenwoordigers van de nieuwe politieke partij PVV in de gemeenteraad van Almere. Ze doen hun werk in de raad met overgave. Ze leggen hun opvattingen helder uit. Maar soms zijn hun opvattingen naar mijn mening totalitaire opvattingen.

Zorgen voor iedereen of zorgen dat iedereen zichzelf helpt. Ach, het zijn beide starre ideologieën. Een paar honderd jaar geleden zorgde je alleen voor je eigen mensen en liet je de rest creperen. Wie zichzelf goed kon helpen liet anderen gemakkelijk verhongeren. Dat was de ideologie, nog uit de Middeleeuwen. Maar in alle tijden zijn er mensen geweest die hun eigen opvattingen hadden. Ze zorgden niet alleen voor de eigen familie, maar ook voor gasten, sloebers en leidinggevenden. Ze deden dit uit beschaving, mededogen of loyaliteit. Ze zorgden voor anderen als ze dat goed vonden, bij sommigen, soms, op sommige momenten.

Van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dat’. Het vervangt de ene platte ideologie door de ander. Inmiddels zijn we iets meer ontwikkeld.

Ik zat laatst naast Theo, onze wijkverpleegkundige, vrijdag 16.45 uur. Na zijn werk vandaag overdag heeft hij het hele weekend dienst. Zijn programma in de wijk loopt tot vanavond 22.30 uur. En ik had hem nodig voor een hoog klysma, vandaag. Daarvoor is een uitvoeringsverzoek nodig, want een uitvoerige verwijsbrief  is onvoldoende, hoewel mijn verwijsbrieven meer informatie bevatten. Printen, invullen, faxen, de familie weer bellen. Theo doet het vanavond. Dat wordt dus om 23.30 thuis, zaterdag vroeg op en de wijk weer in. Toen moest het ingevoerd worden in de computer, het CIZ systeem. Dat ritueel heb ik nu een keer mogen zien.

Councillors have power, given by voters. Power can be addictive. So, there should be some balance to counterpart the power given to you. That is the nature of democracy.

The Greek 500-300 BC realised this danger. One of their rules was to switch offices each year, all of them, from transport logistics to the customs, from executives to civil servants. And all offices were assigned by election, including rather technical civil servants posts. This classical form of democracy wanted their rulers and public servants of the year to be amateurs and stay amateurs. No skills, experience or expertise required.

Bij de Giro van Italië waren veel valpartijen, onder andere over randjes en middenbermen bedoeld om automobilisten de vaart te remmen. In de stad zie je overal betonblokken langs de weg staan. Die voorkomen verkeerd parkeren met absolute zekerheid. In woonwijken verlies je bijna je uitlaat op die talloze verkeersdrempels. De ambulance die iemand met een gebroken heup vervoert heeft voor de patiënt speciaal narcosegas aan boord tegen het pijnlijke gehotsebots. In bochten liggen geniepige schuine betonblokjes om bochtafsnijden af te straffen. De hele stad is volgeplant met betonnen paaltjes. De busbanen hebben putten die net te breed zijn voor een gewone auto. Er liggen extra hoge stoepranden langs de krappe inritten van de parkeergarages. In Muziekwijk staan op kruispunten betonnen gevaartes die een tank kunnen tegenhouden. Dit moet auto-beleid zijn, zo zal het wel heten.

Local democracy: on balance and respecting minorities

 

Democracy is a matter of balance. Democracy is a dynamic balancing system that organises a space in society for a humane battle about convictions, believes, pragmatic approaches, and decisions on public matters. Furthermore, it provides room for self confidence of people. It serves as a battlefield for moral values, without the killings which are often inevitable in other societal systems.

In november 1976 hingen de gordijnen en in december 1976 zijn vriendschappen voor het leven gesloten. In januari was duidelijk dat het huwelijk van de overburen 1980 niet zou halen, ons althans. Echter, de huiselijke cirkel verveelde gauw. In januari 1977 zijn daarom de eerste verenigingen opgericht in een hoog tempo; ik meen in twee jaar zo'n 50 verenigingen en clubs.

Wat overwegingen rond een onopgelost probleem: onaangenaam gedrag in buurten. Ik heb geen oplossing, maar kan wel de richting van mijn denken delen. Ik riep onlangs dat twee aanpakken niet werken bij het probleem tussen ‘individueel belang van mensen uit een sneue of  irritante groep versus het publiek belang van mede straatbewoners’. Wat niet werkt is een topdown benadering. Een verkapte bevelsorganisatie mislukt in modern Nederland. Schreeuwen tegen een doof paard helpt niet.

Verzelfstandiging van publieke taken kent vele vormen. De hele groep voorzieningen heet Quasi-Autonomous Non-Governmental Organisation, Quango. Deze organisaties beheren de belangrijkste delen van onze samenleving. In deze nota wordt hier uitvoerig op ingegaan, met landelijke voorbeelden en met Almeerse voorbeelden.

Informeren, Samenspraak, Inspraak, Tegenspraak;

Over omgangsregels tussen gemeente en bewoners bij ingrepen in de omgeving

Voorgeschiedenis

Bij een aantal gelegenheden is er recent tumult in de stad geweest rond ingrepen in de omgeving. Misschien is er altijd wel tumult als er gebouwd of heringericht wordt in de eigen buurt. Sterker nog, eigenlijk zou het raar zijn als niemand zou reageren op herinrichtingsplannen van een buurt.

De aanleiding om in de gemeenteraad na te denken over de omgangsregels tussen gemeente en bewoners bij ingrepen in de omgeving was de herinrichting van het Meridiaanpark en nieuwbouw bij het Kolkplein. Daar ging een studiereis naar Derby en Milton Keynes (UK) aan vooraf, gericht op hetzelfde thema.

Bij het werk in de gemeenteraad ontstaan soms wat grotere beschouwingen, essay's bijna, die wellicht de moeite waard zijn. Persoonlijk heb ik ook veel aardigheid in het schrijven van jaarverslagen voor de fractie van Leefbaar Almere, te vinden als Leefbaar Dossiers op www.leefbaaralmere.nl
Waar Leefbaar Almere voor staat is daar ook te vinden, in een soort beginselverklaring.

Mijn stad is de plek waar ik wortel heb geschoten, 27 jaar toen, 59 jaar nu, in 2030 81 jaar. De eerste en laatste plek die van mij is. Daarvoor heb ik wat gedoold, steeds onderweg, steeds voorbereidend op een eigen plek. Die plek vond ik in december 1976, op een letterlijke kale polder. Daar groeide niets, geen boom, geen distel. Dat kwam een paar maanden later pas.