We fantaseren op de praktijk wel eens over hoe wij zelf oud en dement zullen wezen. We kunnen kiezen uit hoe het allemaal kan, want we zien veel verschillende dementen. Er zijn droeve, schrijnende, aandoenlijk of grappige dementen. Of genoeglijk, tevreden, onschuldig en verbaasd. Angstig overdonderd door al het onbekende, dat kan ook. Lang geleden zag ik vier oudere zussen in hun ondergoed op de bank, eentje was dement, alle vier gierend van de lach. De demente zus wist niet meer hoe een jurk aan moest. Haar drie zussen losten dat op door allemaal hun jurk uit te trekken. Ze hadden pret, al kon demente zus de grap niet meer zo volgen. Zo zouden we wel willen wezen, als we drie zussen hadden.

Nare tirannen zie je ook ontstaan. We denken wel eens dat die tiran er altijd al in zat en nu er uit komt omdat de sociale remvoering versleten is. Zachtaardige mensen worden superlief, of het worden krengen als dat zachtaardige altijd al gespeeld was. We hopen dan maar dat dit zo werkt. We durven niet te denken aan een dementie die een naar mens van je maakt. Liever zien we dat goede eigenschappen extremer worden omdat de remmen stuk zijn. Slechte ook. Over mezelf fantaseer ik dat ik op een terras zit, in de Havenkom. De ongelezen Elsevier voor me, gebakken visje en een glaasje. Iedereen groet me. Ik zwaai terug, maar heb geen idee naar wie. Ik ben een beetje viezig dan met vlekken op mijn hemd. En als ik ga zwerven, dan is er altijd wel iemand die me thuis brengt. Zo zou ik best wel dement willen wezen. Als ik kiezen kon.

 

PS: Over zwerven gesproken, later schoot me een andere anecdote te binnen. Op de Schoolwerf woonde een dementerende mevrouw, keurige dame, in de zwerffase. Zij buste graag naar Amsterdam. Dat gaf nogal wat consternatie met terugbrengen. Dat kregen de buschauffeurs door. Voortaan namen ze haar wel mee in de bus, maar nooit buiten Haven en nooit ver. Ging het toch mis en kwam ze verder, dan zetten ze  haar op de bus terug. Mantelzorg door Connexxion.